Το ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΑΧΟΜΕΗΣ

Το ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΑΧΟΜΕΗΣ (περίπου 1600–1904) αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές και

οργανωμένες κρατικές οντότητες στην ιστορία της Δυτικής Αφρικής, με την καρδιά του να χτυπά στο έδαφος του σημερινού κράτους του ΜΠΕΝΙΝ. Η δύναμή του δεν βασιζόταν μόνο στα όπλα, αλλά σε μια αυστηρή κοινωνική και στρατιωτική δομή που το έκανε να ξεχωρίζει από τους γείτονές του.

Το πιο εμβληματικό στοιχείο της Δαχομέης ήταν οι MINO, οι περίφημες γυναίκες πολεμίστριες που έμειναν στην ιστορία ως «Αμαζόνες». Δεν ήταν απλώς στρατιώτες, αλλά η επίλεκτη φρουρά του Βασιλιά, φημισμένες για την ακραία πειθαρχία, τη σκληρή εκπαίδευση και την αφοσίωσή τους. Οπλισμένες με σπαθιά και αργότερα με ευρωπαϊκά καριοφίλια, οι MINO κατείχαν υψηλές θέσεις στην ιεραρχία της αυλής και είχαν λόγο στις πολιτικές αποφάσεις του κράτους.

Η πνευματική ζωή του βασιλείου ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη λατρεία του VODUN, η οποία αποτελούσε την επίσημη θρησκεία. Οι θεότητες, όπως ο GU (θεός του σιδήρου και του πολέμου), καθόριζαν την καθημερινότητα και τις πολεμικές επιχειρήσεις, ενώ οι τελετουργίες στους βωμούς εξασφάλιζαν την εύνοια των πνευμάτων. Η αρχιτεκτονική του ABOMEY, της πρωτεύουσας, με τα περίτεχνα χωμάτινα ανάκτορα και τα ανάγλυφα (bas-reliefs) στους τοίχους, λειτουργούσε ως ένα πέτρινο αρχείο που εξυμνούσε τις νίκες και τα σύμβολα των βασιλιάδων.

Αν και η επιρροή της Δαχομέης συχνά συγχέεται με τη γειτονική ΝΙΓΗΡΙΑ λόγω της πολιτισμικής γειτνίασης με τους Γιορούμπα και το Βασίλειο του Όγιο, η πολιτική της έδρα παρέμεινε στο Μπενίν. Το βασίλειο κατέρρευσε μετά από σκληρές συγκρούσεις με τις γαλλικές αποικιοκρατικές δυνάμεις στα τέλη του 19ου αιώνα, με τον βασιλιά BEHANZIN να γίνεται το σύμβολο της αντίστασης. Σήμερα, η κληρονομιά της Δαχομέης παραμένει ζωντανή μέσα από την τέχνη του χαλκού, τους παραδοσιακούς χορούς και την ιστορική μνήμη ενός λαού που δεν έπαψε ποτέ να τιμά τους πολεμιστές και τους προγόνους του

ΒΟΥΝΤΟΥ

Η θρησκεία του VODUN (Βουντού) δεν ήταν απλώς ένα σύστημα πίστης για το Βασίλειο της Δαχομέης, αλλά ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο χτίστηκε ολόκληρο το κράτος, η δικαιοσύνη και ο στρατός. Στην κορυφή αυτής της πνευματικής πυραμίδας βρισκόταν η έννοια του «Μεγάλου Πνεύματος» (Mawu-Lisa), αλλά η καθημερινή επαφή των ανθρώπων γινόταν μέσω των VODUN (των θεοτήτων).

1. ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ (VODUN)

Κάθε θεότητα είχε τον δικό της ρόλο και τα δικά της σύμβολα, πολλά από τα οποία είδαμε και στις φωτογραφίες που μου έστειλες:

• GU (ΓΚΟΥ): Ο θεός του σιδήρου και του πολέμου. Ήταν ο προστάτης των σιδηρουργών, των κυνηγών και των Αμαζόνων. Πριν από κάθε εκστρατεία, οι πολεμίστριες έδιναν όρκο μπροστά στον βωμό του.

• PAPA LEGBA (ΠΑΠΑ ΛΕΓΚΜΠΑ): Ο φύλακας των σταυροδρομιών και των πυλών. Είναι ο μεσολαβητής ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και τον κόσμο των πνευμάτων. Χωρίς την άδειά του, καμία επικοινωνία δεν είναι εφικτή.

• HEVIOSO (ΧΕΒΙΟΣΟ): Ο θεός του κεραυνού και της δικαιοσύνης. Πιστευόταν ότι τιμωρούσε τους εγκληματίες και τους ψεύτες χτυπώντας τους με αστραπές.

2. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

Για τους κατοίκους της Δαχομέης, οι νεκροί δεν «έφευγαν» ποτέ οριστικά. Μετατρέπονταν σε προστάτες προγόνους που συνέχιζαν να συμμετέχουν στη ζωή της οικογένειας.

• Τα ASEN: Είναι μεταλλικά τελετουργικά αντικείμενα (σαν μικρές ομπρέλες ή δισκοπότηρα) που τοποθετούνταν στους βωμούς για να τιμήσουν συγκεκριμένους νεκρούς.

• Προσφορές: Οι ζωντανοί πρόσφεραν τροφή, νερό ή φοινικόκρασο στα Asen για να διατηρήσουν τη σύνδεση με το πνεύμα του προγόνου.

3. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΑΝΤΕΙΑΣ FA

Το FA ήταν το «διανοητικό» μέρος της θρησκείας. Ήταν ένα περίπλοκο σύστημα μαντείας που χρησιμοποιούσαν οι βασιλείς και οι ιερείς (Bokono) για να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις. Μέσω του FA, ο Βασιλιάς μάθαινε αν οι θεοί ενέκριναν μια πολεμική επίθεση ή αν έπρεπε να περιμένει.

4. Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Ο Βασιλιάς της Δαχομέης θεωρούνταν ημίθεος. Η θρησκεία ένωνε τις διαφορετικές φυλές που κατακτούσε το βασίλειο κάτω από ένα κοινό πνευματικό δίκτυο. Κάθε φορά που η Δαχομέη κατακτούσε μια νέα περιοχή, συχνά «υιοθετούσε» τους τοπικούς θεούς στο δικό της πάνθεον, κάνοντας το σύστημα ακόμα πιο ισχυρό.

Η θρησκεία αυτή ταξίδεψε αργότερα μέσω των σκλάβων στην Αϊτή, τη Βραζιλία και τη Λουιζιάνα, όπου εξελίχθηκε σε αυτό που σήμερα ο κόσμος αποκαλεί «Voodoo», διατηρώντας όμως τις ρίζες της βαθιά στο χώμα του Μπενίν.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Ο BEHANZIN (βασίλεψε 1889–1894) ήταν ο δέκατος και τελευταίος ανεξάρτητος βασιλιάς της Δαχομέης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Αφρικανούς ηγέτες που αντιστάθηκαν στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ένας βασιλιάς-πολεμιστής που αρνήθηκε να παραδώσει την κυριαρχία της γης του χωρίς μάχη.

1. ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ: Ο ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ

Στην παράδοση της Δαχομέης, κάθε βασιλιάς επέλεγε ένα σύμβολο που αντιπροσώπευε την προσωπικότητά του. Ο Behanzin επέλεξε τον Καρχαρία (Gbêhanzin Ai-Djèlè).

• Σημασία: Ο καρχαρίας συμβολίζει τον φόβο και το δέος που προκαλεί ένας κυρίαρχος που προστατεύει τις ακτές του.

• Το Ρητό του: «Ο καρχαρίας που αναστατώνει τον ωκεανό». Αυτό ήταν το μήνυμά του προς τους Γάλλους: ότι δεν θα τους επέτρεπε να πλησιάσουν την ακτή της Ouidah χωρίς αντίσταση.

2. Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΛΛΟ-ΔΑΧΟΜΕΪΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Όταν οι Γάλλοι επιχείρησαν να καταλάβουν το λιμάνι Cotonou και να επιβάλουν προτεκτοράτο, ο Behanzin απάντησε με πόλεμο.

• Ο Στρατός: Οδήγησε στη μάχη 15.000 άνδρες και περίπου 4.000 Αμαζόνες (Mino). Οι Αμαζόνες ήταν το πιο πιστό και αποτελεσματικό τμήμα του στρατού του, πολεμώντας μέχρι το τέλος με απίστευτη γενναιότητα.

• Η Τακτική: Χρησιμοποίησε σύγχρονα όπλα που είχε αγοράσει από Γερμανούς και Πορτογάλους εμπόρους, καταφέρνοντας να καθυστερήσει την προέλαση των Γάλλων για αρκετά χρόνια.

3. Η ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΟΡΙΑ

Παρά την ηρωική αντίσταση, η υπεροχή του γαλλικού πυροβολικού ανάγκασε τον Behanzin να κάψει την πρωτεύουσα Abomey το 1892, ώστε να μην πέσει στα χέρια των εχθρών, και να αποσυρθεί στο δάσος συνεχίζοντας τον ανταρτοπόλεμο.

• Παράδοση: Το 1894, για να γλιτώσει τον λαό του από περαιτέρω σφαγές, παραδόθηκε.

• Εξορία: Οι Γάλλοι τον έστειλαν εξορία στη Μαρτινίκα και αργότερα στην Αλγερία, όπου και πέθανε το 1906, χωρίς να του επιτραπεί ποτέ να επιστρέψει ζωντανός στην πατρίδα του.

4. Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Σήμερα στο Μπενίν, ο Behanzin είναι εθνικό σύμβολο υπερηφάνειας.

• Το Άγαλμα: Στην πόλη Abomey δεσπόζει ένα επιβλητικό άγαλμά του, όπου το χέρι του είναι υψωμένο σε μια κίνηση που λέει «Σταματήστε», συμβολίζοντας την άρνησή του να υποταχθεί.

• Η Τέχνη: Τα ανάγλυφα στα ανάκτορα που απεικονίζουν τον καρχαρία αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Ο Βασιλιάς BEHANZIN γνώριζε ότι για να αντιμετωπίσει τον γαλλικό στρατό, δεν χρειαζόταν μόνο όπλα, αλλά και την απόλυτη πνευματική θυσία των στρατιωτών του. Η θρησκεία VODUN λειτούργησε ως το "αόρατο τείχος" προστασίας του βασιλείου.

1. Ο ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ GU (ΘΕΟ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ)

Πριν από τις μεγάλες μάχες, όπως η μάχη της Dogba, ο Behanzin συγκέντρωνε τις Αμαζόνες και τους άνδρες πολεμιστές μπροστά στον κεντρικό βωμό του GU.

• Η Τελετουργία: Οι πολεμιστές έχυναν φοινικόκρασο και αίμα πάνω στα σιδερένια όπλα τους. Πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο, ο θεός Gu "κατοικούσε" μέσα στις λεπίδες των σπαθιών τους, κάνοντάς τες ανίκητες απέναντι στις σφαίρες.

• Η Ψυχολογία: Αυτό έδινε στις Αμαζόνες μια τρομακτική αυτοπεποίθηση. Πολλές φορές ορμούσαν στις γαλλικές ξιφολόγχες χωρίς φόβο, πιστεύοντας ότι ο θάνατος στη μάχη ήταν απλώς μια μετάβαση στον κόσμο των προγόνων.

---

2. Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΝΤΕΙΑΣ FA ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Ο Behanzin δεν έπαιρνε καμία απόφαση χωρίς να συμβουλευτεί τους Bokono (τους αρχιερείς-μάντεις).

• Μέσω του συστήματος FA, οι ιερείς "διάβαζαν" τα σημάδια για να βρουν την κατάλληλη ημέρα και ώρα της επίθεσης.

• Αν τα σημάδια ήταν αρνητικά, ο Behanzin μπορούσε να διατάξει υποχώρηση, ακόμη και αν ο στρατός του ήταν έτοιμος. Για εκείνον, η στρατηγική του πολέμου ήταν ταυτόχρονα και πνευματική στρατηγική.

3. ΤΑ ΦΥΛΑΧΤΑ "BO" (GRIGRI)

Κάθε Αμαζόνα και κάθε πολεμιστής φορούσε στο σώμα του ειδικά φυλαχτά, τα Bo.

• Αυτά ήταν μικρά δερμάτινα σακουλάκια που περιείχαν ιερά βότανα, κόκαλα ζώων ή γραπτές προσευχές, ενεργοποιημένα από τους ιερείς.

• Πίστευαν ότι τα φυλαχτά αυτά μπορούσαν να κάνουν το δέρμα τους σκληρό σαν σίδερο ή να εκτρέψουν τις σφαίρες των Γάλλων. Αν και η πραγματικότητα των όπλων ήταν σκληρή, η πίστη στα Bo κρατούσε το ηθικό του στρατού σε απίστευτα υψηλά επίπεδα, ακόμα και όταν οι απώλειες ήταν μεγάλες.

4. Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ "ΚΑΜΕΝΗ ΓΗ"

Όταν ο Behanzin κατάλαβε ότι το Αμπομέι θα έπεφτε, η απόφασή του να κάψει τα ανάκτορα δεν ήταν μόνο στρατιωτική (για να μην βρουν προμήθειες οι Γάλλοι). Ήταν και θρησκευτική πράξη: Δεν ήθελε οι ιεροί χώροι και οι βωμοί των προγόνων του να μιανθούν από τους κατακτητές. Προτίμησε να παραδώσει το βασίλειο στις φλόγες, επιστρέφοντας την ενέργεια των προγόνων πίσω στο πνευματικό πεδίο.

Οι ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΑΧΟΜΕΗΣ

Οι ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΑΧΟΜΕΗΣ, γνωστές στη γλώσσα Φον ως MINO («οι μητέρες μας»), αποτελούσαν το μοναδικό τεκμηριωμένο σώμα γυναικών στρατιωτών στην παγκόσμια ιστορία που συμμετείχε σε συστηματικούς πολέμους πρώτης γραμμής.

1. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ

Αρχικά, τον 17ο αιώνα, ξεκίνησαν ως σώμα κυνηγών ελεφάντων (Gbeto). Ο Βασιλιάς GHEZO όμως, τον 19ο αιώνα, τις μετέτρεψε σε επίσημο στρατιωτικό σώμα.

• Κατάταξη: Πολλές κατατάσσονταν εθελοντικά, ενώ άλλες στέλνονταν από τις οικογένειές τους αν θεωρούνταν πολύ ανυπότακτες για τον γάμο.

• Καθεστώς: Θεωρούνταν επίσημα «σύζυγοι του Βασιλιά» (αν και παρέμεναν αγνές). Αυτό τις καθιστούσε ιερά πρόσωπα· κανένας άνδρας δεν επιτρεπόταν να τις αγγίξει.

2. Η ΣΚΛΗΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η εκπαίδευσή τους είχε σκοπό να εξαλείψει τον φόβο και τον πόνο.

• Αντοχή: Έπρεπε να σκαρφαλώνουν σε τείχη από αγκαθωτές ακακίες χωρίς να βγάλουν κραυγή.

• Επιβίωση: Τις άφηναν στο δάσος για μέρες χωρίς προμήθειες, μόνο με το σπαθί τους, για να αποδείξουν ότι μπορούν να επιβιώσουν ως κυνηγοί.

• Πολεμικοί Χοροί: Οι ασκήσεις τους συνοδεύονταν από ρυθμικούς χορούς και τραγούδια που υμνούσαν τη δύναμη και την περιφρόνηση προς τον θάνατο.

3. ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Οι Αμαζόνες χωρίζονταν σε ειδικά συντάγματα ανάλογα με τον οπλισμό τους:

• Οι Τοξότριες: Για επιθέσεις από απόσταση.

• Οι Λεπιδόφορες: Οπλισμένες με το Hungatowa, ένα τεράστιο αναδιπλούμενο ξυράφι που μπορούσε να κόψει έναν άνθρωπο στα δύο με μία κίνηση.

• Οι Τουφεκοφόρες: Χρησιμοποιούσαν καριοφίλια που αγόραζε ο Βασιλιάς από την Ευρώπη.

Φορούσαν χαρακτηριστικές βαμβακερές χιτώνες με κάθετες ρίγες και ένα λευκό κάλυμμα στο κεφάλι.

4. Η ΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

Σε αντίθεση με τους άνδρες στρατιώτες, οι Αμαζόνες ήταν οι τελευταίες που υποχωρούσαν. Στη μάχη κατά των Γάλλων (1890-1894), η αγριότητά τους σόκαρε τους Ευρωπαίους αξιωματικούς.

• Μάχη σώμα με σώμα: Προτιμούσαν την κοντινή επαφή, χρησιμοποιώντας τα νύχια και τα δόντια τους αν έχαναν τα όπλα τους.

• Η Τελευταία Μάχη: Στην πτώση του Αμπομέι, οι Αμαζόνες πολέμησαν μέχρι την τελευταία γυναίκα για να προστατεύσουν την υποχώρηση του Βασιλιά BEHANZIN.

5. Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥΣ

Η τελευταία επιζήσασα Αμαζόνα, μια γυναίκα ονόματι NAWI, πέθανε το 1979 σε ηλικία πάνω από 100 ετών. Η ιστορία τους παραμένει ζωντανή στο σύγχρονο Μπενίν ως σύμβολο γυναικείας χειραφέτησης και εθνικής αντίστασης.

Η SEH-DONG-HONG-BEH ήταν μία από τις πιο τρομερές αρχηγούς των Αμαζόνων κατά τα μέσα του 19ου αιώνα. Το όνομά της σήμαινε «Ο Θεός λέει την αλήθεια» και η ηγεσία της συνδέθηκε με την απόλυτη πειθαρχία και την επιθετική στρατηγική.

1. Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΜΠΕΟΚΟΥΤΑ (1851)

Το 1851, η Seh-Dong-Hong-Beh οδήγησε ένα σώμα περίπου 6.000 Αμαζόνων εναντίον του οχυρού της πόλης Αμπεοκούτα (στη σημερινή Νιγηρία), η οποία ήταν η έδρα των ορκισμένων εχθρών τους, των Εγκμπά.

• Η Τακτική: Παρά το γεγονός ότι οι αντίπαλοι είχαν την προστασία τειχών και τη βοήθεια ιεραποστόλων με ευρωπαϊκό οπλισμό, εκείνη διέταξε μια κατά μέτωπον επίθεση.

• Η Αγριότητα: Οι Αμαζόνες σκαρφάλωσαν στα τείχη χρησιμοποιώντας τα χέρια τους και τις μαχαίρες τους, αγνοώντας τα πυρά των κανονιών. Η Seh-Dong-Hong-Beh ήταν στην πρώτη γραμμή, δίνοντας το παράδειγμα.

2. Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΑΣ

Στις ιστορικές αναφορές και στα σκίτσα της εποχής, η Seh-Dong-Hong-Beh απεικονίζεται ως μια επιβλητική φιγούρα:

• Οπλισμός: Κρατούσε ένα τουφέκι στο ένα χέρι και ένα αιχμαλωτισμένο λάβαρο στο άλλο.

• Σύμβολο Ισχύος: Συχνά απεικονιζόταν να κρατά το κομμένο κεφάλι ενός εχθρού, μια πρακτική που στη Δαχομέη θεωρούνταν η απόλυτη απόδειξη νίκης και προσφοράς στον Βασιλιά.

3. ΟΙ "ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ" ΚΑΙ Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ

Υπό την ηγεσία της, οι Αμαζόνες έφτασαν στο απόγειο της δύναμής τους. Θέσπισε αυστηρούς κανόνες:

• Απαγόρευση Φόβου: Οποιαδήποτε πολεμίστρια έδειχνε δισταγμό στη μάχη, τιμωρούνταν αυστηρά.

• Αδελφότητα: Καλλιέργησε μια αίσθηση ότι οι Αμαζόνες δεν ήταν απλώς στρατός, αλλά μια ιερή αδελφότητα που ανήκε μόνο στο κράτος και στον Βασιλιά.

4. Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ BEHANZIN

Αν και η ίδια έδρασε λίγο πριν την εποχή του BEHANZIN, οι τακτικές και η φήμη που έχτισε αποτέλεσαν το πρότυπο για τις Αμαζόνες που αντιμετώπισαν αργότερα τους Γάλλους. Ο Behanzin μεγάλωσε ακούγοντας τις ιστορίες για τα κατορθώματα της Seh-Dong-Hong-Beh, και αυτό τον έκανε να εμπιστεύεται τις γυναίκες πολεμίστριες περισσότερο από κάθε άλλο σώμα του στρατού του.

Η παγκόσμια ποπ κουλτούρα ανακάλυψε ξανά τις ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΑΧΟΜΕΗΣ, μετατρέποντάς τις σε σύμβολο γυναικείας δύναμης και αντίστασης. Η ιστορική τους δράση αποτέλεσε την άμεση έμπνευση για δύο από τις πιο γνωστές κινηματογραφικές αναπαραστάσεις των τελευταίων ετών.

1. THE WOMAN KING (Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

Η ταινία αυτή εστιάζει αποκλειστικά στις MINO και τη ζωή τους στο βασίλειο της Δαχομέης κατά τον 19ο αιώνα.

• Πιστότητα: Η ταινία αναδεικνύει την απίστευτα σκληρή εκπαίδευση (όπως το σκαρφάλωμα στα αγκάθια) και τη στενή σχέση των γυναικών με τον Βασιλιά GHEZO.

• Ο Ρόλος της Nawi: Ο χαρακτήρας της νεαρής πολεμίστριας Nawi στην ταινία είναι εμπνευσμένος από την πραγματική NAWI, την τελευταία επιζήσασα Αμαζόνα που πέθανε το 1979.

2. DORA MILAJE (BLACK PANTHER)

Στο σύμπαν της MARVEL, οι Dora Milaje, η επίλεκτη φρουρά του Black Panther στο βασίλειο της Wakanda, είναι άμεσα βασισμένες στις Αμαζόνες της Δαχομέης.

• Ομοιότητες: Όπως οι Mino ήταν οι «σύζυγοι του Βασιλιά» και οι μόνες που επιτρεπόταν να βρίσκονται στο παλάτι τη νύχτα, έτσι και οι Dora Milaje είναι οι προστάτιδες του θρόνου.

• Εμφάνιση: Οι στολές τους, τα ξυρισμένα κεφάλια και η χρήση παραδοσιακών όπλων σε συνδυασμό με υψηλή τεχνολογία, αντικατοπτρίζουν την ιστορική εικόνα των πολεμιστριών του BEHANZIN.

3. Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι, ενώ οι ταινίες εξυμνούν τον ηρωισμό τους, η πραγματική ιστορία της Δαχομέης ήταν πιο σύνθετη:

• Το Εμπόριο Σκλάβων: Το βασίλειο της Δαχομέης πλούτισε εν μέρει από την αιχμαλωσία και την πώληση ανθρώπων από γειτονικές φυλές (όπως οι Εγκμπά) στους Ευρωπαίους.

• Η Σκληρότητα: Οι πραγματικές Αμαζόνες ήταν φημισμένες για μια αγριότητα που συχνά ξεπερνούσε αυτό που δείχνει το Χόλιγουντ, καθώς η επιβίωσή τους βασιζόταν στον απόλυτο τρόμο που προκαλούσαν στους εχθρούς τους.

4. ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΠΕΝΙΝ

Σήμερα, στην Κοτονού (Cotonou) του Μπενίν, δεσπόζει ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα μιας Αμαζόνας ύψους 30 μέτρων. Είναι το σύγχρονο σύμβολο του κράτους, που θυμίζει σε όλους ότι η ελευθερία του Μπενίν κερδήθηκε με το αίμα αυτών των γυναικών.

Θα ήθελες να δούμε πώς οι Αμαζόνες επηρέασαν τη δομή της οικογένειας και τη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο Μπενίν ή να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο με μια ανασκόπηση των συμβόλων του Behanzin;

Ένα από τα πιο εμβληματικά σύγχρονα κομμάτια που αντλούν έμπνευση απευθείας από την παράδοση και τη δύναμη των γυναικών του Μπενίν (της παλιάς Δαχομέης) είναι το AGOLO της ANGELIQUE KIDJO. Η ANGELIQUE KIDJO, η οποία κατάγεται από το Μπενίν, θεωρείται η σύγχρονη «φωνή» αυτής της κληρονομιάς. Στο «AGOLO» (που σημαίνει «προσοχή» ή «ανοίξτε δρόμο» στη γλώσσα Φον): Ο Ρυθμός: Χρησιμοποιεί τους παραδοσιακούς πολυρυθμικούς χτύπους των τυμπάνων που ακούγονταν στις τελετές VODUN. Το Μήνυμα: Το τραγούδι είναι μια κραυγή για το περιβάλλον και την επιβίωση, θυμίζοντας την αποφασιστικότητα που είχαν οι ΑΜΑΖΟΝΕΣ όταν υπερασπίζονταν τη γη τους. Η Σύνδεση: Η Kidjo συχνά αναφέρει σε συνεντεύξεις της ότι η ενέργεια της σκηνικής της παρουσίας πηγάζει από το πρότυπο των MINO, των γυναικών που δεν φοβούνταν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Επίσης, ολόκληρο το soundtrack της ταινίας THE WOMAN KING, με κομμάτια όπως το "Keep Rising" της JESSY WILSON και της ANGELIQUE KIDJO, είναι γραμμένο πάνω στους πολεμικούς ρυθμούς της Δαχομέης, χρησιμοποιώντας το σιδερένιο κουδούνι (Gankogui) για να δώσει αυτόν τον αρχέγονο, δυναμικό ήχο.