Ταμάρα

Ταμάρα (Μιχαήλ Λέρμοντοφ)

 

Στο στενό το φαράγγι του Τέρεκ, εκεί που ο βράχος ορθώνεται βουβός, υπήρχε ένας πύργος αρχαίος, μαύρος πάνω στο βράχο τον σκληρό. Σ’ αυτόν τον πύργο τον ψηλό, ζούσε η βασίλισσα Ταμάρα: όμορφη σαν άγγελος του ουρανού, πονηρή και κακιά σαν δαίμονας. Και μέσα από την ομίχλη τη νυχτερινή, έλαμπε εκεί ένα χρυσό φως, που τον ταξιδιώτη πλάνευε και τον καλούσε για ανάπαυση. Και ακουγόταν η φωνή της Ταμάρας: ήταν γεμάτη πάθος και ευχή, είχε μια δύναμη ακατανίκητη, μια μαγική, κρυφή γητειά. Τον έλκυε τον άγνωστο διαβάτη, τον έλκυε τον ιππότη τον πιστό, και άνοιγε η πόρτα η βαριά, και ο ευνούχος τον υποδεχόταν σιωπηλός. Εκεί, σε στρώματα από μετάξι, ανάμεσα σε μύρα και κρασιά, η Ταμάρα τον περίμενε με πόθο, με μάτια που έκαιγαν σαν τη φωτιά. Και όλη τη νύχτα στον πύργο εκείνο, ακούγονταν γέλια, φιλιά και κραυγές, σαν να γιόρταζαν χίλιοι δαίμονες σε έναν γάμο γεμάτο πληγές. Μα μόλις η αυγή προπρόβαλλε, πάνω από τα βουνά τα μακρινά, η σιωπή και πάλι απλωνόταν στα σκοτεινά τα δώματα ξανά. Και μόνο ο Τέρεκ στο φαράγγι, τάραζε τη γαλήνη τη νεκρική, καθώς παρέσερνε ένα σώμα στα κύματά του, με ορμή κακιά. Κι από το παράθυρο ψηλά, μια σκιά λευκή κοιτούσε μακριά, ψιθυρίζοντας στον νεκρό εραστή:

«Αντίο», με μια παράξενη χαρά. Το Συμφωνικό Ποίημα «Tamara» Εδώ έχουμε καθαρή ορχηστρική μουσική (χωρίς φωνές) από τον Μίλι Μπαλάκιρεφ. Γιατί είναι σημαντικό: Είναι το έργο που ακολουθεί πιστά, στίχο προς στίχο, το ποίημα. Η μουσική «περιγράφει» με τα όργανα το κάλεσμα της Ταμάρα, το γλέντι στον πύργο και, στο τέλος, τη σιωπή του θανάτου. Είναι ιδανικό αν θέλεις να «ακούσεις» την ατμόσφαιρα του ποιήματος. Η Όπερα «Ο Δαίμονας» (The Demon) Συντέθηκε από τον Άντον Ρουμπινστάιν το 1875. Η σύνδεση: Αν και ο Λέρμοντοφ έγραψε ένα ξεχωριστό ποίημα με τίτλο «Ταμάρα», η ηρωίδα αυτή πρωταγωνιστεί και στο μεγάλο του έπος, τον «Δαίμονα». Η υπόθεση: Ο Δαίμονας ερωτεύεται την Ταμάρα και προσπαθεί να την κερδίσει, προκαλώντας τον θάνατο του αρραβωνιαστικού της. Είναι μια όπερα γεμάτη πάθος, σκοτεινή ατμόσφαιρα και πανέμορφες μελωδίες που θυμίζουν Καύκασο. Το Μπαλέτο «Thamar» Στις αρχές του 20ού αιώνα (1912), ο χορογράφος Μισέλ Φοκίν πήρε τη μουσική του Μπαλάκιρεφ και την έκανε παράσταση για τα περίφημα Ρωσικά Μπαλέτα. Η αίσθηση: Ήταν μια υπερπαραγωγή με εξωτικά κοστούμια και έντονο δράμα, που έκανε την Ταμάρα παγκόσμιο σύμβολο της «μοιραίας γυναίκας».