ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΟΥ ΜΠΕΓΛΕΡΙ (1960)

 ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΟΥ ΜΠΕΓΛΕΡΙ (1960)

ΜΟΥΣΙΚΗ & ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ: ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΣ

ΣΤΙΧΟΙ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΥΤΗΣ

Το τραγούδι «Το μαύρο μου μπεγλέρι» αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και χαρακτηριστικά δείγματα της μεταπολεμικής λαϊκής δισκογραφίας, αποτυπώνοντας αυθεντικά το κλίμα και την κουλτούρα της αλάνας. Κυκλοφόρησε το 1960 σε δίσκο 45 στροφών και ξεχώρισε αμέσως για τον στιβαρό

ζεϊμπέκικο ρυθμό του, τη δωρική ερμηνεία του Σπύρου Ζαγοραίου και την πλούσια χρήση της μάγκικης αργκό της εποχής.

Η ιστορία του τραγουδιού εκτυλίσσεται στα σοκάκια του μαχαλά, όπου μια παρέα από «μαχαλόμαγκες» στήνει καρτέρι στον πρωταγωνιστή με σκοπό να του αποσπάσουν το αγαπημένο του μπεγλέρι — ένα αντικείμενο-σύμβολο κύρους και ταυτότητας για τους ανθρώπους του δρόμου. Ωστόσο, ο ήρωας, υποψιασμένος και διορατικός («Καλά που την ανθίστηκα τη μόρτικια τη φτιάξη»), καταφέρνει να τους ξεγελάσει, καθώς έχει φροντίσει να αφήσει το μπεγλέρι ασφαλές στο σπίτι του («στο τσαρδί το είχα μπουζουριάσει»). Έτσι, η ενέδρα των αλανιών πέφτει στο κενό.

«Πέντ' έξι μαχαλόμαγκες

Μου στήσανε καρτέρι

Να πάρουν απ' τα χέρια μου

Το μαύρο μου μπεγλέρι»

Με λέξεις-κλειδιά όπως «μπουζουριάσει», «ανθίστηκα» και «τσαρδί», το κομμάτι παραμένει μια ζωντανή τοιχογραφία της λαϊκής μυθολογίας του '60.

Πέντ' έξι μαχαλόμαγκες
Μου στήσανε καρτέρι
Να πάρουν απ' τα χέρια μου
Το μαύρο μου μπεγλέρι

Όμωσ πέσανε σε μπλόφα
Το μπεγλέρι μου δεν το ‘χα

Γεμάτα με στριμώξανε
Τα ζόρικα τ' αλάνια
Να πάρουν το μπεγλέρι μου
Που ήτανε χαρμάνια

Όμωσ πέσανε σε μπλόφα
Το μπεγλέρι μου δεν το 'χα

Καλά που την ανθίστηκα
Τη μόρτικια τη φτιάξη
Και το μπεγλέρι στο τσαρδί
Το είχα μπουζουριάσει

Κι έτσι επέσανε στη μπλόφα
Το μπεγλέρι μου δεν το 'χα