Ο ΠΑΛΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΚΡΟΥΣΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

Η ιστορία των κρουστών οργάνων ταυτίζεται με την ίδια την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους καθώς αποτελούν τα παλαιότερα μουσικά εργαλεία που κατασκευάστηκαν ποτέ από το ανθρώπινο χέρι. Στην αυγή της ανθρωπότητας ο ρυθμός δεν ήταν απλώς διασκέδαση αλλά ένας ζωτικός τρόπος επικοινωνίας και σύνδεσης με το θείο. Οι πρώτοι άνθρωποι χρησιμοποίησαν το ίδιο τους το σώμα χτυπώντας τα χέρια ή το σήθος τους πριν περάσουν στη χρήση φυσικών υλικών όπως οι πέτρες και τα ξύλα. Κατά τη νεολιθική εποχή η ανακάλυψη ότι ένας κούφιος κορμός δέντρου μπορούσε να παράγει έναν βαθύ και ηχηρό παλμό οδήγησε στη δημιουργία των πρώτων τυμπάνων τα οποία σταδιακά καλύφθηκαν με δέρματα ζώων για να ενισχυθεί η αντήχησή τους. Στους μεγάλους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου τα κρουστά απέκτησαν ιερό χαρακτήρα και χρησιμοποιούνταν κυρίως σε θρησκευτικές πομπές και τελετουργίες με το σείστρο να κατέχει κεντρικό ρόλο στην αιγυπτιακή λατρεία. Στην αρχαία Ελλάδα τα κρουστά όπως το τύμπανο τα κύμβαλα και τα κρόταλα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των διονυσιακών μυστηρίων και της κοινωνικής ζωής ενώ οι Ρωμαίοι ήταν εκείνοι που αντιλήφθηκαν πλήρως τη στρατιωτική ισχύ του ρυθμού χρησιμοποιώντας τα τύμπανα για να συντονίζουν τις κινήσεις των στρατευμάτων τους στο πεδίο της μάχης. Με το πέρασμα των αιώνων και μέσα από τις σταυροφορίες η Ευρώπη ήρθε σε επαφή με τα κρουστά της ανατολής εισάγοντας νέα σχήματα και ήχους που αργότερα θα ενσωματώνονταν στην κλασική ορχήστρα. Η καθοριστική στιγμή για τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα ήρθε τον 18ο και 19ο αιώνα όταν συνθέτες άρχισαν να χρησιμοποιούν το τρίγωνο και τα πιατίνια για να προσδώσουν χρώμα και ένταση στις συμφωνίες τους. Η επανάσταση

ολοκληρώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με τη γέννηση της τζαζ όπου η ανάγκη για έναν πολυδιάστατο ρυθμό οδήγησε στη συνένωση διαφορετικών κρουστών σε ένα ενιαίο σύνολο τα γνωστά μας ντραμς επιτρέποντας σε έναν μόνο μουσικό να ελέγχει ολόκληρο το ρυθμικό τμήμα μιας μπάντας.

Τα είδη των κρουστών διακρίνονται κυρίως σε μεμβρανόφωνα όπως τα τιμπάνι το ταμπούρο και η γκραν κάσα όπου ο ήχος παράγεται από την παλμική κίνηση μιας μεμβράνης και σε ιδιόφωνα όπως το ξυλόφωνο το μεταλλόφωνο τα κύμβαλα το τρίγωνο και οι μαράκες όπου δονείται ολόκληρο το σώμα του οργάνου προσφέροντας μια τεράστια γκάμα ηχοχρωμάτων που καλύπτουν κάθε μουσικό είδος από την κλασική μουσική μέχρι τη ροκ και την παραδοσιακή παράδοση κάθε λαού.